بررسی قوی‌ترین لپ‌تاپ دنیا؛ MSI Raider هفتصد میلیونی

لپ‌تاپ‌های گیمینگ همیشه قرار نبوده «عاقلانه» باشند. قرار نبوده سبک باشند، بی‌صدا کار کنند یا حتی شبیه لپ‌تاپ‌های معمولی به‌نظر برسند. فلسفه‌ی وجودی‌ آن‌ها حداکثر قدرت، بدون هیچ‌گونه ملاحظه‌ای است. MSI Raider 18 HX AI A2XWX نیز از این قاعده مستثنی نیست؛ از همان لحظه‌ی اول متوجه خواهید شد که با لپ‌تاپی معمولی طرف نیستید؛ این دستگاه آمده تا تعریف توان پردازشی در دنیای لپ‌تاپ‌ها را یک پله بالاتر ببرد و خودش را به‌عنوان هیولایی تمام‌عیار به رخ بکشد.

ام‌اس‌آی در Raider 18 نه‌تنها سراغ بزرگ‌ترین ابعاد نمایشگر رفته، بلکه قوی‌ترین قطعات لپ‌تاپی حال حاضر دنیا را هم کنار هم چیده است؛ از پردازنده‌ی ۲۴ هسته‌ای Core Ultra 9 285HX گرفته تا گرافیک RTX 5090 با ۲۴ گیگابایت حافظه‌ی گرافیکی، رم‌های DDR5 پرسرعت، فضای ذخیره‌سازی PCIe Gen5 و پورت‌هایی که حتی بعضی کاربران دسکتاپ هم حسرت‌شان را می‌خورند. نتیجه؟ لپ‌تاپی که روی کاغذ، بیشتر شبیه کیس گیمینگ فول‌سایز است تا دستگاهی قابل‌حمل.

آیا Raider 18 فقط نمایشی اغراق‌آمیز از قدرت است یا واقعا می‌تواند در دنیای واقعی، این حجم از سخت‌افزار را به عملکردی پایدار و قابل‌اتکا تبدیل کند؟ نمایشگر 4K آن چقدر به بهبود تجربه‌ی بازی و تولید محتوا کمک می‌کند؟ سیستم خنک‌کننده‌ی عظیمش چقدر موفق است و بهای این عملکرد خیره‌کننده، چه‌قدر صدا، گرما و محدودیت به کاربر تحمیل می‌کند؟

در بررسی جامع MSI Raider 18 HX AI، همه‌چیز را زیرِ ذره‌بین می‌بریم؛ از طراحی و کیفیت ساخت گرفته تا نمایشگر، سخت‌افزار، کولینگ، عملکرد در بازی‌های روز، نرم‌افزارهای حرفه‌ای و البته واقعیت تلخ و شیرین استفاده روی باتری. اگر به‌دنبال آشنایی با یکی از قدرتمندترین لپ‌تاپ‌های گیمینگ دنیا هستید، بررسی پیش‌رو دقیقا برای شما نوشته شده است.

اگر بخواهیم MSI Raider 18 HX AI را بدون تعارف توصیف کنیم، با دستگاهی طرف هستیم که از نظر سخت‌افزاری، تقریبا سقف توان ممکن در دنیای لپ‌تاپ‌های ویندوزی را لمس می‌کند. در دل این لپ‌تاپ، قوی‌ترین ترکیب قطعات لپ‌تاپی حال حاضر قرار گرفته؛ ترکیبی که نه‌فقط برای اجرای بازی‌ها، بلکه برای سنگین‌ترین سناریوهای پردازشی، رندرینگ، شبیه‌سازی و حتی پردازش‌های پیشرفته‌ی هوش مصنوعی طراحی شده است.

پردازنده‌ی ۲۴هسته‌ای Core Ultra 9 285HX از خانواده‌ی Arrow Lake-HX اینتل نقش پردازنده‌ی مرکزی لپ‌تاپ ام‌آس‌آی را ایفا می‌کند و در عمل هیچ شباهتی به پردازنده‌های کم‌مصرف لپ‌تاپی ندارد. 285HX می‌تواند در بارهای کاری سنگین، برای مدت مشخصی توان بسیار بالایی مصرف کند و فرکانس‌های فوق‌العاده‌ای ارائه دهد و بعد از آن هم وارد فاز پایدار شود؛ جایی که هنوز هم عملکردی فراتر از انتظار یک لپ‌تاپ ارائه می‌دهد.

در تست‌های سنگین که تمام هسته‌های پردازنده درگیر هستند، CPU برای مدتی به توان‌های حدود ۱۷۰ تا ۱۷۵ وات می‌رسد تا فرکانس‌های بالای ۴٫۶ گیگاهرتز را ثبت کند و پس‌از آن، با مصرفی در محدوده‌ی ۱۵۰ وات، فرکانس پایدار حدود ۴٫۲ گیگاهرتز را حفظ می‌کند. دمای پردازنده هم با وجود مصرف انرژی بالا، در اغلب سناریوها زیر ۱۰۰ درجه‌ی سانتی‌گراد باقی می‌ماند که نشان می‌دهد سیستم خنک‌کننده دقیقاً متناسب با چنین سطحی از قدرت طراحی شده است.

همان‌طور که در نمودار تست استرس زومیت مشاهده می‌کنید، توان مصرفی پردازنده برای مدت طولانی عمدتا در بازه‌ی ۱۴۵ تا ۱۶۵ وات نوسان می‌کند که توانایی سیستم خنک‌کننده در حفظ سطح عملکرد را نشان می‌دهد. افت‌های مقطعی و کوتاه‌مدت توان که در طول تست دیده می‌شوند، بیشتر به مکانیزم‌های کنترلی لحظه‌ای برای مدیریت دما و پایداری مربوط هستند و تأثیر محسوسی بر روند کلی ندارند. دما نیز در بازه‌ی ۹۰ تا ۱۰۰ درجه‌ی سانتی‌گراد قرار دارد. لپ‌تاپ تنها در پردازش‌های بسیار سنگین به این دما می‌رسد و در سناریوهای گیمینگ، دمای بسیار پایین‌تری را شاهد بودیم.

در کنار پردازنده، گرافیک RTX 5090 لپ‌تاپی با ۲۴ گیگابایت حافظه‌ی گرافیکی قرار گرفته؛ قوی‌ترین GPU‌ که انویدیا برای لپ‌تاپ‌ها ارائه می‌دهد. این گرافیک در بازی‌ها و پردازش‌های گرافیکی سنگین، عملاً هیچ کمبودی از نظر توان خام ندارد.

در لود کامل، گرافیک می‌تواند به‌صورت پایدار حدود ۱۷۵ وات توان مصرف کرده، فرکانس‌هایی نزدیک به ۲۲۰۰ مگاهرتز را حفظ کند و در عین حال، دما را در بازه‌ی معقول ۸۲ تا ۸۳ درجه‌ی سانتی‌گراد نگه دارد. چنین پایداری عملکردی، دقیقاً همان چیزی است که در لپ‌تاپ‌های پرچم‌دار گیمینگ کمتر دیده می‌شود و Raider 18 را نسبت به رقبا متمایز می‌کند.

گرافیک پرقدرت لپ‌تاپ ام‌اس‌آی در تست استرس ۲۰ دقیقه‌ای زومیت کاملا پایدار عمل می‌کند. مصرف انرژی خیلی سریع به حدود ۱۷۰ وات می‌رسد و تا پایان تست تقریبا بدون افت حفظ می‌شود؛ بنابراین از محدودیت توان یا افت عملکرد خبری نیست. دمای گرافیک نیز بعد از گذشت چند دقیقه در محدوده‌ی ۸۰ درجه‌ی سانتی‌گراد تثبیت می‌شود. نتیجه‌ی این رفتار، عملکرد یکنواخت و قابل‌اتکا در بارهای طولانی مثل بازی‌های سنگین یا رندرهای GPUمحور است.

نمودار فرکانس GPU نشان می‌دهد RTX 5090 بعد از نوسانات اولیه، خیلی سریع روی محدوده‌ی حدود ۲٫۲ گیگاهرتز قفل می‌شود و این فرکانس را در کل تست بدون افت محسوس حفظ می‌کند. پردازنده هم با فرکانس ۴٫۵ تا ۴٫۷ گیگاهرتز کار می‌کند. نتیجه‌ی این رفتار، عملکرد پایدار CPU و GPU در کنار هم است؛ بدون اینکه یکی باعث محدودشدن دیگری شود یا فرکانس‌ها زیر فشار طولانی پایین بیایند.

رم دستگاه به‌صورت پیش‌فرض ۶۴ گیگابایتی از نوع DDR5 با فرکانس ۶۴۰۰ مگاهرتز است؛ ظرفیتی که حتی برای کاربران حرفه‌ای هم به‌ندرت محدودکننده خواهد بود. امکان ارتقا تا ۹۶ گیگابایت هم وجود دارد، هرچند هزینه‌ی این ارتقا در حال حاضر آن‌قدر بالاست که عملاً توجیه اقتصادی آن زیر سؤال می‌رود.

در بخش ذخیره‌سازی، ترکیب یک SSD نسل پنجم PCIe در کنار یک SSD نسل چهارم پرسرعت، باعث می‌شود بارگذاری بازی‌ها، پروژه‌های سنگین و انتقال فایل‌های حجیم، عملا بدون معطلی انجام شود. مجموع ظرفیت ذخیره‌سازی نیز تا ۴ ترابایت قابل‌ارتقا است. ما برای SSD نسل پنجمی لپ‌تاپ ام‌اس‌آی، سرعت خواندن و نوشتن خیره‌کننده‌ی ۱۱٫۱ و ۸٫۹ گیگابایت‌برثانیه را به‌دست آوردیم.

چنین سطحی از سخت‌افزار، طبیعتاً نیاز به تغذیه‌ی سنگینی دارد. MSI برای Raider 18 آداپتوری ۴۰۰ واتی در نظر گرفته و به‌لطف فناوری OverBoost Ultra، به پردازنده و گرافیک اجازه می‌دهد در مجموع تا ۲۶۰ وات توان مصرف کنند. چنین عددی برای یک لپ‌تاپ بسیار بزرگ است و به‌وضوح نشان‌دهنده‌ی شباهت لپ‌تاپ به دسکتاپ‌های پرقدرت است.

باتوجه به بالا‌بودن توان مصرفی، حرارت زیادی درون دستگاه تولید می‌شود و MSI برای کنترل آن، از سیستم خنک‌کننده‌ی Cooler Boost 5 استفاده می‌کند؛ سیستمی متشکل از دو فن بزرگ و هفت هیت‌پایپ مسی که یکی از آن‌ها به‌طور اختصاصی وظیفه‌ی خنک‌کردن SSD نسل پنج را بر عهده دارد. نتیجه‌ی این طراحی، عملکردی پایدار در طولانی‌مدت، بدون افت محسوس فرکانس یا throttling جدی، حتی در لودهای سنگین و مداوم است.

البته بهای پایداری عملکرد لپ‌تاپ کاملاً مشخص است؛ صدای فن‌ها. وقتی پردازنده و گرافیک تحت فشار کامل قرار می‌گیرند، فن‌ها با حداکثر توان خود کار می‌کنند و صدای تولیدشده به‌طور محسوسی زیاد است. لپ‌تاپ MSI برای استفاده‌ی بی‌صدا طراحی نشده و اگر قرار است بازی یا کار سنگین انجام دهید، استفاده از هدفون عملا اجتناب‌ناپذیر می‌شود.

اگر عملکرد CPU و GPU را با معادل‌های دسکتاپی آن‌ها مقایسه کنیم، تصویر واقع‌بینانه‌تری به‌دست می‌آید. پردازنده‌ی Core Ultra 9 285HX در عملکرد تک‌هسته‌ای تنها حدود ۵ درصد از نسخه‌ی دسکتاپی 285K ضعیف‌تر است که اختلافی کاملاً قابل چشم‌پوشی به‌نظر می‌رسد. در عملکرد چند‌هسته‌ای، اختلاف به حدود ۱۵ درصد می‌رسد که با توجه به محدودیت‌های حرارتی و مصرف انرژی لپ‌تاپ، عددی منطقی محسوب می‌شود.

گرافیک RTX 5090 لپ‌تاپی، اختلاف فاحشی با نسخه‌ی دسکتاپ دارد؛ در بازی‌ها به‌طور میانگین می‌توان انتظار عملکردی حدود ۵۰ تا ۵۵ درصد پایین‌تر از RTX 5090 دسکتاپی را داشت و در برخی پردازش‌های خاص، این اختلاف حتی به ۸۰ یا ۹۰ درصد هم می‌رسد؛ اما نباید فراموش کرد که این اعداد همچنان Raider 18 را در صدر جدول لپ‌تاپ‌های گیمینگ نگه می‌دارند.

تجربه‌ی گیمینگ روی MSI Raider 18 HX AI، بیش‌از هر چیز یک واقعیت مهم را روشن می‌کند؛ حتی قوی‌ترین لپ‌تاپ گیمینگ دنیا هم هنوز با محدودیت‌های فنی خاص خود روبه‌رو است؛ اما در عین حال می‌تواند تجربه‌ای ارائه دهد که تا همین چند سال پیش، فقط از دسکتاپ‌های پرچم‌دار انتظارش را داشتیم. Raider 18 در بازی‌ها بسته به میزان بهینه‌سازی موتور گرافیکی، استفاده از ری‌تریسینگ و اتکا یا عدم اتکا به فناوری‌های هوشمندی مثل DLSS 4 و Frame Generation، چهره‌های متفاوتی از خودش نشان می‌دهد.

لپ‌تاپ در بازی‌های بسیار بهینه و خوش‌ساختی مثل Doom Eternal، هیچ رقیبی ندارد. بازی با وجود جلوه‌های بصری بسیار سنگین، به‌خاطر بهینه‌سازی مثال‌زدنی موتور id Tech، به‌بهترین شکل از سخت‌افزار استفاده می‌کند. در بالاترین تنظیمات گرافیکی ممکن، با وضوح 4K و بدون فعال‌سازی DLSS یا فریم‌جنریشن، دستگاه موفق شد به نرخ فریم حدود ۱۳۵ فریم‌برثانیه برسد. اینجا گرافیک RTX 5090 محدودکننده نیست؛ بلکه نرخ نوسازی نمایشگر به گلوگاه تبدیل می‌شود؛ بنابراین در بازی‌های بهینه، Raider 18 کاملا آماده‌ی ارائه‌ی تجربه‌ی 4K روان و بدون مصالحه است.

Forza Horizon 5 هم یکی دیگر از بازی‌هایی است که به‌خوبی از توان گرافیکی لپ‌تاپ استفاده می‌کند؛ اما در عین حال فشار سنگینی روی سیستم می‌گذارد. در این بازی با وضوح 4K، تنظیمات گرافیکی Extreme و فعال‌بودن ری‌تریسینگ سنگین و بدون استفاده از DLSS، نرخ فریم حدود ۱۱۶ فریم‌برثانیه ثبت شد. این عدد برای لپ‌تاپی حتی در کلاس پرچم‌دار، واقعاً تحسین‌برانگیز است و نشان می‌دهد RTX 5090 لپ‌تاپ در عناوین بهینه، فاصله‌ی زیادی با نسخه‌های دسکتاپی ندارد.

با ورود به بازی‌های سنگین‌تر و کم‌رحم‌تر، ماجرا کمی تغییر می‌کند. Indiana Jones: The Great Circle وابستگی زیادی به ری‌تریسینگ دارد و فشار قابل‌توجهی به GPU وارد می‌کند. در این بازی، زمانی که ری‌تریسینگ غیرفعال باشد، Raider 18 می‌تواند در وضوح 4K و بدون DLSS به نرخ بسیار خوبِ ۸۷ فریم‌برثانیه برسد.

به‌محض فعال‌کردن ری‌تریسینگ در بازی ایندیانا جونز، شرایط عوض می‌شود؛ برای حفظ نرخ فریم بالاتر از ۶۰، کاهش وضوح به QHD ضروری است. در این حالت، با تنظیمات گرافیکی QHD و ری‌تریسینگ فعال، نرخ فریم به حدود ۹۱ فریم‌برثانیه می‌رسد که تجربه‌ای متعادل و منطقی را ارائه می‌دهد. بازی ایندیانا جونز به‌خوبی نشان می‌دهد که حتی با سخت‌افزاری در این سطح، اجرای بازی با وضوح 4K همراه با ری‌تریسینگ سنگین همیشه بهترین انتخاب نیست.

Cyberpunk 2077 شاید یکی از مهم‌ترین معیارها برای سنجش توان گرافیکی Raider 18 باشد. این بازی همچنان یکی از سنگین‌ترین عناوین نسل فعلی به‌شمار می‌رود و ترکیب وضوح بالا، ری‌تریسینگ و تنظیمات Ultra، حتی قوی‌ترین سیستم‌ها را هم به چالش می‌کشد. در سایبرپانک بدون استفاده از DLSS و Frame Generation، اجرای بازی در وضوح 4K فاجعه‌بار است و نرخ فریم به حدود ۲۰ فریم‌برثانیه سقوط می‌کند؛ اما با فعال‌کردن ری‌تریسینگ و استفاده از فریم‌جنریشن دوبرابری، شرایط کاملاً تغییر می‌کند؛ بازی در وضوح 4K با نرخ ۷۰ فریم‌برثانیه اجرا می‌شود و تجربه‌ای روان و چشم‌نواز ارائه می‌دهد.

اگر ری‌تریسینگ را غیرفعال کنید و وضوح را به QHD کاهش دهید، حتی بدون DLSS و فریم‌جنریشن هم می‌توان به نرخ‌هایی نزدیک به ۱۰۰ فریم‌برثانیه رسید که برای بسیاری از کاربران، بهترین ترکیب کیفیت و عملکرد محسوب می‌شود. Cyberpunk به‌وضوح نشان می‌دهد که فناوری‌های جدید انویدیا تا چه حد می‌توانند تجربه‌ی گیمینگ روی لپ‌تاپ را متحول کنند؛ البته به شرطی که بازی از آن‌ها به‌درستی پشتیبانی کند.

Alan Wake 2 روی دیگر سکه است؛ نمونه‌ای از بازی‌هایی که هنوز با فریم‌جنریشن به بلوغ کامل نرسیده‌اند. اجرای بازی در وضوح 4K با ری‌تریسینگ فعال و فریم‌جنریشن روشن، منجر به بروز افکت محو‌شدگی شدید، هنگام حرکت می‌شود. بدون فریم‌جنریشن هم نرخ فریم در وضوح 4K به عدد ۱۲ سقوط می‌کند که در واقع هیچ کاربردی ندارد.

حتی با غیرفعال‌کردن ری‌تریسینگ، اجرای Alan Wake 2 در وضوح 4K تنها به حدود ۳۸ فریم‌برثانیه می‌رسد که همچنان تجربه‌ای مرزی و نه‌چندان رضایت‌بخش است. معقول‌ترین و پایدارترین تجربه در Alan Wake 2، زمانی به‌دست آمد که وضوح به QHD کاهش پیدا کرد و ری‌تریسینگ و DLSS غیرفعال شدند؛ در این حالت، نرخ فریم ۶۰ فریم‌برثانیه ثبت شد و بازی لذت‌بخش بود. بازی یادشده به‌خوبی نشان می‌دهد که حتی روی چنین سخت‌افزاری، 4K همیشه هدف منطقی نیست.

لپ‌تاپ گران‌قیمت ام‌اس‌آی در کاربری‌های غیرگیمینگ هم عملکرد بسیار درخشانی دارد. در تدوین ویدیو، رندرینگ و اجرای کدهای سنگین، لپ‌تاپ MSI نه‌تنها از بسیاری لپ‌تاپ‌های ویندوزی جلوتر است؛ بلکه حتی در برخی سناریوها عملکردی بهتر از مک‌بوک‌های مجهز به تراشه‌های M-series اپل نشان می‌دهد.

اجرای یک کد پایتون سنگین که تمام هسته‌های پردازنده را درگیر می‌کند، در دستگاه گران‌قیمت ام‌اس‌آی تنها ۱۸ ثانیه زمان برد؛ عددی که در مقایسه با نتایج قبلی ثبت‌شده روی لپ‌تاپ‌های دیگر، اختلاف چشمگیری دارد؛ به‌عنوان مثال، لپ‌تاپ مک‌بوک پرو با تراشه‌ی M4 Pro، این تست را ۳۳ درصد کُندتر و ظرف ۲۷ ثانیه انجام می‌دهد.

به‌محض جداشدن دستگاه از برق، افت عملکرد کاملا محسوس است. باتری به‌هیچ‌وجه قادر نیست توان ۲۶۰ واتی مورد نیاز سیستم را تامین کند و در نتیجه، عملکرد پردازنده بین ۱۵ تا ۴۰ درصد کاهش پیدا می‌کند. همان کد پایتون که در حالت متصل به برق در ۱۷ ثانیه اجرا می‌شد، روی باتری به حدود ۳۱ ثانیه می‌رسد.

افت عملکرد گرافیک حتی شدیدتر است؛ در حالت پیش‌فرض، سیستم ترجیح می‌دهد گرافیک انویدیا را کنار بگذارد و از گرافیک یکپارچه‌ی اینتل استفاده کند. حتی اگر محدودیت را از طریق نرم‌افزار MSI Center دور بزنید و GPU انویدیا را فعال نگه دارید، باز هم افت فریم شدید است؛ به‌عنوان مثال، نرخ فریم فورتزا هورایزن ۵ از ۱۱۶ در حالت متصل به برق، به حدود ۴۰ فریم‌برثانیه در حالت باتری سقوط می‌کند.

مقایسه‌ی مستقیم Raider 18 HX AI با نسل قبلی‌اش در نرم‌افزارهای ادوبی نشان می‌دهد که ارتقاها فقط به مشخصات روی کاغذ محدود نشده‌اند. در تست فتوشاپ، مدل جدید امتیاز ۹۵۴۰ را ثبت کرد؛ درحالی‌که Raider GE78 HX به ۸۴۵۹ رسیده بود. اختلاف ۱۳درصدی دو دستگاه، به‌مفهوم اجرای روان‌تر فیلترهای سنگین، واکنش‌پذیری بهتر هنگام کار با فایل‌های بزرگ و تأخیر کمتر در سناریوهای ویرایش حرفه‌ای است؛ اما مک‌بوک پرو M4 Max با برتری ۴۵درصدی، برتری فاحشی به لپ‌تاپ گران‌قیمت ام‌اس‌آی دارد.

در پریمیر پرو لپ‌تاپ Raider 18 HX AI با امتیاز ۱۳۴۰۲ حدود ۱۰ درصد سریع‌تر از نسل قبل ظاهر شده که نتیجه‌ی آن در تایم‌لاین‌های شلوغ، افکت‌های مبتنی‌بر GPU و زمان خروجی‌گرفتن پروژه‌ها کاملا به‌چشم می‌آید. ترکیب پردازنده‌ی جدید Arrow Lake-HX، گرافیک RTX 5090 و پهنای باند بالاتر حافظه، Raider 18 را به گزینه‌ای پخته‌تر و کارآمدتر از نسل قبلی برای تولید محتوای حرفه‌ای تبدیل کرده است. لپ‌تاپ ام‌اس‌آی، در پریمیر پرو تا ۳۰ درصد بهتر از لپ‌تاپ مک‌بوک پرو M4 Max عمل می‌کند.

نتایج بنچمارک‌های Blender نشان می‌دهند که Raider 18 در هر دو بخش پردازنده و گرافیک، بهتر از MacBook Pro M4 Max ظاهر می‌شود. در آزمون CPU، مدل MSI با ثبت امتیاز بالاتر، توان پردازشی بیشتری در رندرینگ‌های مبتنی‌بر پردازنده دارد و برای پروژه‌های سه‌بعدی پیچیده و محاسبات سنگین گزینه‌ی منطقی‌تری محسوب می‌شود. این برتری در تست GPU پررنگ‌تر است؛ جایی‌که اختلاف عملکرد قابل‌توجه، قدرت بالاتر Raider را در رندرینگ‌های گرافیکی شتاب‌گرفته و صحنه‌های سه‌بعدی سنگین به‌وضوح نشان می‌دهد.

باتری ۹۹٫۹۹ وات‌ساعتی Raider 18 از نظر ظرفیت به حداکثر مقدار مجاز برای حمل در هواپیما رسیده است؛ اما این ظرفیت بالا هم نمی‌تواند معجزه کند؛ به‌عنوان مثال در استفاده‌ی سنگین گیمینگ، حدود ۷۵ دقیقه شارژدهی ثبت کردیم. در پخش ویدیو، شارژدهی به حدود ۴ ساعت می‌رسد و در استفاده‌ی روزمره نیز دستگاه کمی بیش‌از ۳ ساعت دوام می‌آورد.

اعداد ثبت‌شده در تست‌های شارژدهی زومیت به‌خوبی نشان می‌دهند که Raider 18 برای استفاده‌ی طولانی‌مدت بدون دسترسی به برق طراحی نشده است.

طراحی MSI Raider 18 نه قرار است ظریف باشد نه مینیمال و نه حتی سعی می‌کند خودش را شبیه لپ‌تاپ‌های باریک و روزمره نشان دهد. این‌جا با دستگاه گیمینگ تمام‌عیاری طرفیم که فلسفه‌ی طراحی‌اش کاملا در تضاد با جریان مینیمالیستی بازار قرار دارد. بدنه پر از خطوط تیز و عضلانی، اکسنت‌های براق و ترکیب رنگ‌هایی است که مدام یادآوری می‌کنند اولویت اصلی دستگاه، قدرت و گیمینگ است، نه جلب رضایت کاربری که به دنبال ظاهری خنثی و ساده می‌گردد.

از نظر متریال، نمی‌توان Raider 18 را در دسته‌ی لپ‌تاپ‌های پریمیوم قرار داد. بدنه ترکیبی از فلز و پلاستیک است؛ قاب نمایشگر از فلز ساخته شده؛ اما بخش‌های عمده‌ی شاسی، به‌‌ویژه در قسمت زیرین و نواحی اطراف کیبورد، پلاستیکی هستند؛ البته شاسی بسیار قرص و محکم به‌نظر می‌رسد و در استفاده‌ی طولانی‌مدت اصلا حس ناامیدکننده‌ای منتقل نمی‌شود، هرچند حس لمس فلز یکپارچه‌ای که در لپ‌تاپ‌های تمام‌آلومینیومی دیده می‌شود، اینجا وجود ندارد.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های طراحی Raider 18، ابعاد و وزن آن است؛ موضوعی که نمی‌شود به‌سادگی از کنارش گذشت. خود لپ‌تاپ حدود ۳٫۶ کیلوگرم وزن دارد و وقتی آداپتور عظیم ۴۰۰واتی و یک کیلوگرمی‌اش را هم در نظر بگیریم، وزن کلی مجموعه به ۵ کیلوگرم می‌رسد؛ بنابراین جابه‌جایی روزمره‌ی Raider 18 در کوله‌پشتی، برای بسیاری از کاربران عملی نیست. این لپ‌تاپ بیش‌تر برای کسانی است که یا جای ثابتی برای استفاده دارند یا حاضرند وزن بالا را فدای حداکثر توان پردازشی کنند.

نورپردازی RGB بخش جدانشدنی طراحی لپ‌تاپ است؛ لوگوی نورانی MSI روی درِ پشتی، نوار RGB کشیده‌شده در بخش جلویی شاسی و کیبوردی با نورپردازی مجزا برای هر کلید، همگی در خدمت همان فلسفه‌ی «گیمینگ بی‌پرده» هستند. نورپردازی با نرم‌افزار SteelSeries شخصی‌سازی‌ می‌شود و کاربر می‌تواند افکت‌های ملایم و یکنواخت یا نورپردازی‌های تند و پویا را انتخاب کند. خوشبختانه اگر اهل RGB نباشید، امکان خاموش‌کردن کامل نورها هم وجود دارد، هرچند طراحی کلی دستگاه حتی بدون نورپردازی هم گیمینگ باقی می‌ماند.

ابعاد بزرگ شاسی، علاوه‌بر ایجاد فضای لازم برای سیستم خنک‌کننده‌ی عظیم، روی ارگونومی کلی دستگاه هم تأثیر گذاشته؛ فاصله‌ی بین کیبورد و لبه‌ی پایینی بدنه، فضای کافی برای استراحت دست‌ها فراهم می‌کند و ارتفاع دستگاه به‌گونه‌ای نیست که هنگام استفاده‌ی طولانی‌مدت، احساس خستگی شدید در مچ‌های دستانتان داشته باشید. البته همین ارتفاع و ضخامت، استفاده از دستگاه روی پا را بسیار سخت می‌کند؛ Raider 18 بیش‌تر نوعی لپ‌تاپ «میزنشین» محسوب می‌شود.

یکی از برجسته‌ترین نقاط قوت MSI Raider 18 HX AI بدون تردید صفحه‌نمایش آن است؛ تایوانی‌ها هیچ‌گونه خساستی به خرج نداده‌اند و یکی از بهترین پنل‌های موجود برای لپ‌تاپ‌های گیمینگ را به‌کار گرفته‌‌اند. با نمایشگر ۱۶:۱۰ طرف هستیم که حاشیه‌های نسبتا باریکی دارد و به گفته‌ی خود ام‌اس‌آی، پنل ۱۸ اینچی آن در ابعاد شاسی ۱۷ اینچی جای گرفته است. همین ترکیب باعث می‌شود نمایشگر بسیار بزرگ به‌نظر برسد، بدون آن‌که ابعاد کلی دستگاه بیش از حد اغراق‌آمیز شود.

پنل مورد استفاده از نوع IPS با نوردهی Mini-LED است و در همان نگاه اول، کیفیت تصویر چشم‌نوازی را به نمایش می‌گذارد. وضوح تصویر UHD+ یا ۳۸۴۰ در ۲۴۰۰ پیکسل، تراکم پیکسلی بسیار بالایی ایجاد می‌کند که جزئیات را به‌شکل فوق‌العاده شارپ و دقیق نمایش می‌دهد. البته وضوح بالا یک نکته‌ی منفی هم دارد؛ در ویندوز، حتی با تنظیمات Scaling، متون و رابط کاربری گاهی بیش از حد ریز به‌نظر می‌رسند و این موضوع به‌‌ویژه برای کاربرانی که ساعت‌های طولانی با متن سر و کار دارند، می‌تواند آزاردهنده باشد.

از نظر پوشش فضای رنگی نیز نمایشگر عملکرد بسیار خوبی دارد. پوشش کامل فضای رنگی DCI-P3 و حدود ۹۲ درصد از AdobeRGB باعث می‌شود پنل برای کارهای گرافیکی، تدوین ویدیو و تولید محتوا قابل‌اتکا باشد. دقت رنگ‌ها بالاست و هرچند به سطح مانیتورهای مرجع حرفه‌ای نمی‌رسد، برای لپ‌تاپی گیمینگ، نتیجه بسیار رضایت‌بخش و چشم‌نواز است. رنگ‌ها زنده‌اند؛ اما اغراق‌شده نیستند و تصویر حالتی طبیعی و خوشایند دارد.

روشنایی نمایشگر یکی دیگر از نقاط قوت آن محسوب می‌شود. در محتوای معمولی، روشنایی به حدود ۵۷۸ نیت می‌رسد که عددی فوق‌العاده است؛ به‌ویژه وقتی بدانیم پنل، روکش مات دارد و بازتاب نور محیط روی تصویر به‌حداقل می‌رسد. ام‌اس‌آی برای محتوای HDR، عدد ۱۰۰۰ نیت را اعلام می‌کند و در تست‌های عملی زومیت، روشنایی حدود ۸۸۲ نیت به‌دست آمد که همچنان عملکردی بسیار خوب به‌شمار می‌رود. پشتیبانی از استاندارد DisplayHDR 1000 باعث می‌شود محتوای HDR با کنتراست بالا و هایلایت‌های درخشان نمایش داده شود و تجربه‌ی تماشای فیلم و بازی‌های سازگار با HDR، واقعاً لذت‌بخش باشد.

با وجود Mini-LED بودن پنل، روشنایی رنگ مشکی در اندازه‌گیری‌های ما صفر نیت ثبت شد؛ تا جایی که در نگاه اول ممکن است پنل با OLED اشتباه گرفته شود. این موضوع، کنتراست بسیار بالای تصویر و عملکرد عالی سیستم نوردهی موضعی را نشان می‌دهد که باعث می‌شود صحنه‌های تاریک عمق و جزئیات بسیار خوبی داشته باشند؛ البته حداقل روشنایی پنل حدود ۱۰۷ نیت است که برای استفاده در محیط‌های تاریک چندان ایده‌آل نیست و شاید برای برخی کاربران کمی آزاردهنده باشد.

نرخ نوسازی نمایشگر ۱۲۰ هرتز است که برای پنل 4K عددی منطقی و کاربردی محسوب می‌شود. این نرخ نوسازی در کنار زمان پاسخ‌‌دهی مناسب، باعث می‌شود تجربه‌ی بازی‌ها روان و بدون لگ باشد، هرچند گیمرهای حرفه‌ایِ عناوین رقابتی که به نرخ‌های بسیار بالا عادت دارند، شاید همچنان پنل‌های QHD با نرخ نوسازی بالاتر را ترجیح دهند. همچنین باید اشاره کرد که با جدا کردن لپ‌تاپ از برق، امکان فعال‌سازی HDR در ویندوز غیرفعال می‌شود و روشنایی پنل هم از حدود ۵۷۸ نیت به نزدیک ۳۹۴ نیت کاهش پیدا می‌کند؛ عددی که هنوز معقول است، اما فاصله‌ی محسوسی با حالت متصل به برق دارد.

در کنار نمایشگر بزرگ و باکیفیت، سیستم صوتی دستگاه هم نقش مکمل را ایفا می‌کند. ام‌اس‌آی در Raider 18 از مجموعه‌ای شش‌تایی شامل دو ووفر ۲واتی و چهار اسپیکر ۲ واتی استفاده می‌کند که Dynaudio تنظیم‌شان می‌کند. خروجی صدا حجم مناسبی دارد، فرکانس‌ها در سطح معقولی تفکیک می‌شوند و بیس نسبتا عمیقی برای یک لپ‌تاپ ارائه می‌شود؛ البته نباید انتظار معجزه داشت؛ کیفیت صدا خوب و کارراه‌انداز است؛ اما در سطح بهترین سیستم‌های صوتی لپ‌تاپی بازار قرار نمی‌گیرد.

برای تماشای فیلم، استفاده‌ی روزمره و حتی بازی‌های معمولی، اسپیکرها کاملاً جواب‌گو هستند و تجربه‌ای رضایت‌بخش ارائه می‌دهند؛ اما اگر هدف، غرق‌شدن کامل در فضای بازی و شنیدن جزئیات دقیق صدا، مخصوصاً در عناوین داستانی یا رقابتی است، هیچ‌چیز جای هدفون‌های گیمینگ باکیفیت را نمی‌گیرد. اسپیکرهای Raider 18 همراه خوبی برای نمایشگر فوق‌العاده‌ی آن هستند؛ اما قرار نیست جایگزین تجهیزات صوتی حرفه‌ای شوند.

MSI Raider 18 HX AI یکی از آن لپ‌تاپ‌هایی است که بدون تعارف، تعریف «حد نهایی قدرت» را در دنیای لپ‌تاپ‌های گیمینگ بازنویسی می‌کند.

ترکیب پردازنده‌ی فوق‌قدرتمند Core Ultra 9، گرافیک RTX 5090 لپ‌تاپی، سیستم خنک‌کننده‌ی بسیار پیشرفته و نمایشگری در سطح بهترین‌های بازار، باعث شده این دستگاه در اجرای بازی‌های روز، رندرینگ، تدوین و پردازش‌های سنگین مهندسی، عملکردی در حد کامپیوترهای دسکتاپ پرچم‌دار ارائه دهد؛ البته این قدرت مطلق بدون هزینه نیست؛ وزن بالا، ابعاد بزرگ، صدای قابل‌توجه فن‌ها و وابستگی شدید به اتصال دائمی به برق، همگی بهایی هستند که کاربر باید برای چنین عملکردی بپردازد.

در نهایت، Raider 18 انتخاب کاربرانی است که دقیقاً می‌دانند چه می‌خواهند و حاضرند برای آن سازش نکنند. اگر به‌دنبال لپ‌تاپی قابل‌حمل، بی‌صدا و کم‌مصرف هستید، این دستگاه از اساس برای شما ساخته نشده است؛ اما اگر می‌خواهید در هر جا که به پریز برق دسترسی دارید، سنگین‌ترین بازی‌ها و حرفه‌ای‌ترین نرم‌افزارها را با بالاترین کیفیت ممکن اجرا کنید و محدودیت‌های لپ‌تاپ‌های معمولی را کنار بزنید، MSI Raider 18 HX AI یکی از کامل‌ترین و بی‌رقیب‌ترین گزینه‌هایی است که امروز می‌توان به آن فکر کرد.

شما چه دیدگاهی درباره‌ی لپ‌تاپ‌های گیمینگ گران‌قیمت دارید؟ آیا خرید لپ‌تاپ را منطقی می‌دانید یا کامپیوتر رومیزی را ترجیح می‌دهید؟